Obraz Leonarda da Vinci „Mona Lisa” to bez wątpienia dzieło sztuki. Jego rok powstania to 1503-1506. Wykonany jest techniką olej i deska. Spróbujmy go zanalizować. Na pierwszym widać postać kobiety do połowy postaci. W sile wieku z niewielkim uśmiechem, niezbyt urodziwa. Włosy są nie ułożone, skromna suknia, ręce złożone, ciało w półobrocie, oczy skierowane prawie wprost na widza. Spokojne spojrzenie migdałowych oczu, delikatne brwi, subtelne usta. Krągłości ciała. W drugim planie nieco baśniowy górski skalisty krajobraz. Brunatno zielone skały i kręte ścieżki spowite mgłą. Miedzy postacią kobiety a krajobrazem nie ma kontrastu. Subtelna gra światła i cienia. Technika sfumato – to wynalazek Leonarda doprowadza do perfekcji. Światło ślizga się po twarzy, zatapia w cieniu partie krajobrazu w tle. Stapia barwy i odległości. Niweluje kontury i modeluje kształty. Treść obrazu stanowi postać kobiety, florenckiej patrycjuszki, która na obrazie fascynuje tajemniczym uśmiechem. Leonardo unikał symboli, bo unikał tajemnic. Portret „Mona Lisa” wywiera na każdym ogromne wrażenie. Jest pełen podziwu dla kunsztu i mistrzostwa jego twórcy. Za pomocą pędzla w perfekcyjny sposób oddaje kobiece piękno. Fascynuje i zaciekawia wszystkich.
Copyright @ 2010 Lesartes.pl.